Selecteer een pagina

”Wat is ze mooi!”

Wat is ze mooi!”

8

Maart 2019

Geschrokken, bang en onzeker, maar ook opgelucht, blij en gelukkig, want ik zou de volgende dag moeder worden van een prachtige dochter.

De volgende ochtend kwam ik samen met mijn moeder en de biologische vader van Cheyenne aan in het ziekenhuis. Ik kreeg meteen een fijne verloskamer toegewezen. Ik stapte de kamer binnen en het eerste wat ik zag staan was een wiegje naast het bed, daar komt ze straks in te liggen dacht ik. Ik legde haar kleertjes klaar en terwijl ik dat deed fantaseerde ik over hoe ze er straks uit zou komen te zien. Al snel werd ik uit mijn fantasie getrokken, want daar stond de verpleegkundige al klaar om een infuus met weeën opwekkers bij mij aan te leggen. Ik denk dat ik op dat moment nog banger was voor die naald van het infuus, dan voor mijn hele bevalling!

Eenmaal aan het infuus, wat achteraf natuurlijk harstikke meeviel, kon ik weer opgelucht adem halen. Maar niet voor lang, want de verloskundige kwam langs om mijn vliezen kunstmatig te breken en mijn bevalling begon al snel daarna. De ene wee na de andere wee kwam op mij af. Deze ‘’echte’’ weeën voelden eigenlijk hetzelfde als de pijnlijke harde buiken die ik al had, alleen deze werden steeds pijnlijker en kwamen steeds sneller terug. Gelukkig kon ik de weeën goed opvangen door ze weg te ‘’puffen’’ wat ik had geleerd op zwangerschapscursus.

”Ik dacht: zit ik daar als 15 jarig meisje, tussen al die vrouwen van 30 jaar.”

Een zwangerschapscursus is een goede voorbereiding op je bevalling. Ikzelf wou daar in eerste instantie absoluut niets van weten. Ik dacht: zit ik daar als 15 jarig meisje, tussen al die vrouwen van 30 jaar. Daarom had mijn moeder een privé les voor mij geregeld waar ik uiteindelijk veel aan heb gehad. Zie jij daar ook zo tegen op, maar wil je je wel goed voorbereiden op jouw bevalling? Vraag je verloskundige dan om de mogelijkheden bij jouw in de buurt.

Rond 14:00 kwam de verloskundige weer langs om mijn ontsluiting op te meten. Helaas had ik pas vier centimeter ontsluiting en ging mijn bevalling dus niet snel genoeg. Om die reden kreeg ik meer weeën opwekkers toegediend waardoor de weeën ineens veel heftiger werden en er weinig tot geen rust meer tussen de weeën zat. Ik had een zogenoemde ‘’weeënstorm’’ en het lukte mij niet meer om de weeën goed op te vangen. Daarom kreeg ik een pompje met remifentanil via mijn infuus toegediend, een morfine-achtig medicijn wat de pijn van de weeën dempt. Ik herpakte mijzelf en met succes, want ongeveer twee uur later kreeg ik al persweeën en mocht ik ‘’echt’’ gaan bevallen.

”Ik voelde een hechte band tussen haar en mij en alles viel eindelijk op z’n plek.” 

💗 Cheyenne

⚖️ 2730 gram

🗓 14 april 2012

16:25

💗 Cheyenne

⚖️ 2730 gram

🗓 14 april 2012

16:25

‘’Wat is ze mooi!’’ Was het enige wat ik uitschreeuwde toen Cheyenne geboren werd (lees: zo’n 1001 keer). Ik voelde mij intens gelukkig en onwijs trots toen zij op mijn buik werd gelegd. Al mijn pijn werd weggenomen door een overlading van liefde en geluk. Ik voelde een hechte band tussen haar en mij en alles viel eindelijk op z’n plek. Een bijzonder gevoel wat ik niet goed kan beschrijven.

Omdat Cheyenne zo’n laag geboortegewicht had moesten we in het ziekenhuis blijven zodat de kinderarts haar bloedsuikergehalte goed in de gaten kon houden. Baby’s met een te laag geboortegewicht noemen ze een dysmatuur en ontwikkelen sneller een te lage bloedsuiker. Dat komt doordat de reserves aan in de lever opgeslagen glucose minder zijn dan bij baby’s met een gemiddeld geboortegewicht en dat is gevaarlijk voor de hersenen.

In mijn volgende blog schrijf ik over mijn eerste nacht als (tiener)moeder, onverwachts nieuws van de kinderarts èn of we daarna nog naar huis mochten.

Veel liefs, 

Mijn tienerzwangerschap

“Mijn tienerzwangerschap”

21

Februari 2019

Voordat ik ongepland zwanger raakte was ik toegelaten op het Amsterdam Beauty College. Ondanks mijn ongeplande zwangerschap ben ik toch aan de opleiding begonnen omdat ik mijn diploma wou behalen voor een goede start van de toekomst voor Cheyenne en mij. Helaas heb ik de opleiding moeten beëindigen omdat het zowel fysiek als mentaal niet meer haalbaar was voor mij.

 

Ik was de hele dag misselijk en ’s ochtends moest ik vaak overgeven. De verloskundige vertelde mij dat dit na 12 weken waarschijnlijk wel weer over zou gaan. Jammer genoeg, werden die twaalf weken zes maanden en sloeg de misselijkheid over in bekkeninstabiliteit. De meeste mensen noemden mij een hoer, een slet en ik werd continu bevooroordeeld omdat ik op zo’n jonge leeftijd ongepland zwanger raakte. Ik raakte erg gestrest van al die negatieve invloeden en daarnaast maakte ik mij veel zorgen om alle praktische zaken die bij een (tiener)zwangerschap komen kijken.

 

De meeste mensen noemden mij een hoer, een slet en ik werd continu bevooroordeeld omdat ik op zo’n jonge leeftijd ongepland zwanger raakte.” 

Ik heb geregeld contact met jonge moeders door het hele land die dagelijks worden uitgescholden, bevooroordeeld en zelfs worden bedreigd omdat zij op jonge leeftijd ongepland zwanger zijn geraakt. Ik vind dat dit moet stoppen! Je bent absoluut geen hoer als je op jonge leeftijd ongepland zwanger raakt. Het hoeft zeker niet te betekenen dat je vaak seks heb gehad, laat staan met verschillende bedpartners. Het is een combinatie van onzorgvuldig gebruik van anticonceptie en de onwetendheid van jongeren hoe groot de kans is dat je ongepland zwanger kan raken. Daarom vind ik dat hier meer aandacht aan besteed moet worden. Stress is namelijk erg gevaarlijk tijdens je zwangerschap omdat het een lager geboortegewicht veroorzaakt en de kans op een vroeggeboorte tot drie keer verhoogd ten opzichte van een zwangerschap zonder langdurige stress.

Ik was 29 weken zwanger van Cheyenne toen ik ’s ochtends spontaan pijnlijke harde buiken kreeg die regelmatig terugkwamen. Waren dit nou weeën? Ging mijn bevalling dan nú al beginnen? Ik belde mijn verloskundige en legde mijn klachten aan haar uit. Ik werd meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis..

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd ik aan de CTG gelegd. Een CTG is een onderzoek waarbij de gynaecoloog een hartfilmpje van een ongeboren baby maakt en bekijkt of er sprake is van weeën activiteit. Gelukkig was het hartfilmpje van Cheyenne goed. Ik had dan wel veel last van harde buiken, maar het waren nog geen weeën. Ik was erg opgelucht dat Cheyenne het zo goed deed in mijn buik en mijn bevalling niet te vroeg begon, maar tegelijkertijd beangstigde het mij ook omdat ik de harde buiken toch wel pijnlijk vond. Hoe zouden die ‘‘echte’’ weeën dan wel niet voelen?

”Het is een combinatie van onzorgvuldig gebruik van anticonceptie en de onwetendheid van jongeren hoe groot de kans is dat je ongepland zwanger kan raken.”

Ik was 39 weken zwanger toen ik weer op controle mocht komen bij de verloskundige. Tijdens het voelen aan mijn buik merkte zij op dat er weinig vruchtwater in mijn baarmoeder zat. Mijn vliezen waren nog niet gebroken dus dat betekende dat mijn lichaam niet meer voldoende vruchtwater aanmaakte. Omdat ik de volgende ochtend een afspraak had bij de gynaecoloog voor een groei echo, werd er afgesproken dat hij dan ook meteen zou kijken naar de hoeveelheid vruchtwater.

De volgende ochtend kwam ik samen met mijn moeder aan in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Ik had daar tijdens mijn zwangerschap vaker afspraken omdat er tijdens de 20 weken echo een groeiachterstand bij Cheyenne werd geconstateerd. De gynaecoloog maakte de groei echo en controleerde de hoeveelheid vruchtwater. Hij vertelde ons dat Cheyenne nu een groeiachterstand had van maar liefst twee weken en ik inderdaad nog maar weinig vruchtwater in mijn baarmoeder had. Daarom moest mijn bevalling de volgende ochtend worden ingeleid..

In mijn volgende blog schrijf ik open en eerlijk over mijn (tiener)bevalling, het te lage geboortegewicht van Cheyenne èn de vervelende consequenties daarvan.

Veel liefs,

“Dat weet ik.”

“Dat weet ik”

5

Februari 2019

”De zwangerschapstest is positief.”
”Oké.”
”Dat betekend dat je zwanger bent.”
”Dat weet ik.”

Dat was het enige wat ik op dat moment nog kon zeggen. Er spookte 1001 vragen door m’n hoofd heen. En nu? Hoe moet dit nu? En hoe ga ik dit aan m’n moeder vertellen?

Ik was al een tijdje misselijk en ook mijn menstruatie bleef uit. Omdat ik een onregelmatige cyclus had, was dit niets nieuws voor mij. Toch dacht ik: er klopt iets niet, ik voelde mij anders. Zou het dan toch? Ik was eigenlijk wel al een paar dagen de pil vergeten te slikken.. Nee, dat zou mij niet gebeuren!

Althans, dat dacht ik, maar toch bleek ik zwanger te zijn. Daarom zou ik jullie willen meegeven om (naast een condoom natuurlijk) altijd zorgvuldig een anticonceptiemiddel te gebruiken. Een condoom kan bijvoorbeeld scheuren en als je de pil vergeet, ook al is het maar voor een paar dagen, is er toch een grote kans dat je zwanger kan raken. Vergeet jij de pil vaak? Dan adviseer ik je om te kijken naar een ander anticonceptiemiddel die je minder snel kan vergeten. Er zijn daarin verschillende mogelijkheden. Maak een afspraak bij je huisarts om te kijken wat de mogelijkheden zijn en welke het beste bij jou past.

”Het allerbelangrijkste, blijf in jezelf geloven!”

Mijn ouders keurden mijn ‘‘verkering’’ absoluut af. Nu snap ik heel goed waarom, maar toen de tijd wou ik net als elke verliefde tiener alleen maar bij mijn vriendje zijn. Mijn moeder en ik hadden daar dan ook de nodige ruzies over waardoor ik vaak wegliep van huis. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik bij haar in de auto zat nadat ze me weer is boos was komen ophalen. ‘‘Wat moet je nou met zo’n jongen? Je bent ook nog is je pil vergeten, straks raak je nog zwanger,’’ zei ze bezorgd. Hoe moest ik haar nu vertellen dat dit al gebeurd was? ‘‘Het heeft geen zin meer om m’n pil te slikken,’’ zei ik voorzichtig. Ik vroeg mijn moeder of ze boos op me was. Boos was ze niet, teleurgesteld is wat ze was. Niet zozeer in mij, maar bang voor mijn toekomst. Bang dat ik mijn school niet meer zou kunnen afmaken en geen lol meer zou kunnen hebben met mijn vriendinnen zoals elke andere tiener. Toch beloofde zij dat wat ik ook besloot mijn keuze te respecteren en mij daar altijd in te blijven steunen. Tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders er nog steeds voor ons en daar ben ik hen meer dan dankbaar voor.

”Ik kon het niet geloven, dit is mijn kindje!
Ik word moeder.”

Jouw ouders zullen hoogstwaarschijnlijk hetzelfde reageren als je ze verteld dat je op zo’n jonge leeftijd ongepland zwanger bent geraakt. Dat is erg begrijpelijk, maar voor jou kan dat erg lastig zijn. Probeer er met elkaar over te praten en denk zelf goed na over wat jij wilt. Het allerbelangrijkste, blijf in jezelf geloven!

Nadat ik met mijn moeder had gepraat over mijn zwangerschap, maakten we een vervolgafspraak bij de dokter om een echo te laten maken. Ik weet nog heel goed hoe ik dat kleine wezentje rond zag zwemmen in mijn buik. Er was zelfs al een kloppend hartje te zien. Ik kon het niet geloven, dit is mijn kindje! Ik word moeder.

In mijn volgende blog schrijf ik over mijn (toch wel) zware tienerzwangerschap, de vooroordelen waar iedere tienermoeder helaas mee geconfronteerd wordt èn over een plotselinge beslissing van mijn gynaecoloog.

Veel liefs,