Selecteer een pagina

De eerste nacht

“De eerste nacht”

21

Februari 2019

Ik was (en ben nog steeds natuurlijk) een super trotse moeder, maar ook was ik erg onzeker en voelde ik mij soms zelfs schuldig. Ik vond het bijvoorbeeld verschrikkelijk om te zien hoe Cheyenne geprikt werd en dacht dan: Is het mijn schuld dat ze zo klein is? Had ik niet beter met de stress om kunnen gaan? Of had ik misschien beter op mijn voeding moeten letten? Het was voor mij dan ook een grote opluchting toen ik ’s nachts te horen kreeg dat Cheyenne haar bloedsuikers goed waren en ze niet meer geprikt hoefde te worden.

De eerste nacht als (tiener)moeder vond ik zwaar, maar ook heel erg fijn. Cheyenne wou namelijk alleen maar bij mij liggen. Ze vond het maar niets om alleen in het wiegje te slapen. Zodra ik haar daarin legde werd ze wakker en begon ze te huilen. Ook niet zo gek, want ze had natuurlijk (bijna) negen maanden lang veilig en vertrouwd bij mij in mijn buik gezeten. Dat was best vermoeiend, maar toch gaf het mij een warm en fijn gevoel. Het gevoel dat ze mij nodig had en dat ik diegene was die er koste wat het kost voor moest zorgen dat zij een liefdevol en gelukkig leven zou krijgen.

Het gevoel dat ze mij nodig had
en dat ik diegene was die er koste wat het kost voor moest zorgen dat zij een liefdevol en gelukkig leven zou krijgen.”

De volgende ochtend kwam de kinderarts langs om Cheyenne te controleren. Tijdens het beluisteren van haar hartje hoorde zij een overslag. Daarom werd Cheyenne een halfuur lang aan de monitor gelegd zodat de kinderarts haar hartje goed in de gaten kon houden. Ik wist dat het haar geen pijn zou doen, maar ik vond het er zó zielig uitzien en opnieuw voelde ik mij weer schuldig. Gelukkig zag de kinderarts niets vreemds en mochten wij voor nu naar huis. Twee weken later moesten wij terugkomen op de afdeling en zou Cheyenne haar hartje nogmaals worden gecontroleerd. Ik was erg blij dat alles er goed uitzag en dat we naar huis mochten gaan, maar nog steeds maakte ik mij erg veel zorgen. Wat als het de volgende keer toch niet goed zou zijn?

Het moment dat we thuiskwamen kan ik mij nog heel goed herinneren. Mijn ouders hadden samen met mijn twee zusjes het hele huis versierd en er was een prachtige taart. Ook kregen we allemaal lieve geboortekaartjes en -cadeautjes van familie en vrienden en ging mijn jongste zusje zelfs trakteren op school om de geboorte van haar kersverse nichtje te vieren. Heel even vergat ik alle negatieve reacties en voelde ik mij geen tiener, maar een echte moeder.

”Heel even vergat ik alle negatieve reacties
en voelde ik mij geen tiener, maar een
echte moeder.”

De eerste paar dagen na de geboorte van Cheyenne moest ik thuis opnieuw mijn draai vinden, maar al snel begon ik steeds meer vertrouwen in mijzelf als moeder te krijgen. Wel vond ik de nachten nog steeds erg zwaar, want omdat Cheyenne zo klein was moest zij om de drie uur gevoed worden en moest haar temperatuur goed in de gaten worden gehouden. Gelukkig stond mijn moeder dag en nacht voor ons klaar en kon ik met al mijn vragen bij haar terecht. Ik werd daardoor steeds handiger, maar ook zelfverzekerder. Ik was (en ben nog steeds natuurlijk) super trots en genoot van alle fijne momenten samen met Cheyenne.

In mijn volgende blog schrijf ik over hoe de controleafspraak in het ziekenhuis van Cheyenne verliep, over hoe ik een tiener maar tegelijkertijd ook een moeder kon zijn èn haak ik verder in op de bekende schuldgevoelens van iedere (tiener)moeder.

Veel liefs,