Selecteer een pagina

Wat is ze mooi!”

8

Maart 2019

Geschrokken, bang en onzeker, maar ook opgelucht, blij en gelukkig, want ik zou de volgende dag moeder worden van een prachtige dochter.

De volgende ochtend kwam ik samen met mijn moeder en de biologische vader van Cheyenne aan in het ziekenhuis. Ik kreeg meteen een fijne verloskamer toegewezen. Ik stapte de kamer binnen en het eerste wat ik zag staan was een wiegje naast het bed, daar komt ze straks in te liggen dacht ik. Ik legde haar kleertjes klaar en terwijl ik dat deed fantaseerde ik over hoe ze er straks uit zou komen te zien. Al snel werd ik uit mijn fantasie getrokken, want daar stond de verpleegkundige al klaar om een infuus met weeën opwekkers bij mij aan te leggen. Ik denk dat ik op dat moment nog banger was voor die naald van het infuus, dan voor mijn hele bevalling!

Eenmaal aan het infuus, wat achteraf natuurlijk harstikke meeviel, kon ik weer opgelucht adem halen. Maar niet voor lang, want de verloskundige kwam langs om mijn vliezen kunstmatig te breken en mijn bevalling begon al snel daarna. De ene wee na de andere wee kwam op mij af. Deze ‘’echte’’ weeën voelden eigenlijk hetzelfde als de pijnlijke harde buiken die ik al had, alleen deze werden steeds pijnlijker en kwamen steeds sneller terug. Gelukkig kon ik de weeën goed opvangen door ze weg te ‘’puffen’’ wat ik had geleerd op zwangerschapscursus.

”Ik dacht: zit ik daar als 15 jarig meisje, tussen al die vrouwen van 30 jaar.”

Een zwangerschapscursus is een goede voorbereiding op je bevalling. Ikzelf wou daar in eerste instantie absoluut niets van weten. Ik dacht: zit ik daar als 15 jarig meisje, tussen al die vrouwen van 30 jaar. Daarom had mijn moeder een privé les voor mij geregeld waar ik uiteindelijk veel aan heb gehad. Zie jij daar ook zo tegen op, maar wil je je wel goed voorbereiden op jouw bevalling? Vraag je verloskundige dan om de mogelijkheden bij jouw in de buurt.

Rond 14:00 kwam de verloskundige weer langs om mijn ontsluiting op te meten. Helaas had ik pas vier centimeter ontsluiting en ging mijn bevalling dus niet snel genoeg. Om die reden kreeg ik meer weeën opwekkers toegediend waardoor de weeën ineens veel heftiger werden en er weinig tot geen rust meer tussen de weeën zat. Ik had een zogenoemde ‘’weeënstorm’’ en het lukte mij niet meer om de weeën goed op te vangen. Daarom kreeg ik een pompje met remifentanil via mijn infuus toegediend, een morfine-achtig medicijn wat de pijn van de weeën dempt. Ik herpakte mijzelf en met succes, want ongeveer twee uur later kreeg ik al persweeën en mocht ik ‘’echt’’ gaan bevallen.

”Ik voelde een hechte band tussen haar en mij en alles viel eindelijk op z’n plek.” 

💗 Cheyenne

⚖️ 2730 gram

🗓 14 april 2012

16:25

💗 Cheyenne

⚖️ 2730 gram

🗓 14 april 2012

16:25

‘’Wat is ze mooi!’’ Was het enige wat ik uitschreeuwde toen Cheyenne geboren werd (lees: zo’n 1001 keer). Ik voelde mij intens gelukkig en onwijs trots toen zij op mijn buik werd gelegd. Al mijn pijn werd weggenomen door een overlading van liefde en geluk. Ik voelde een hechte band tussen haar en mij en alles viel eindelijk op z’n plek. Een bijzonder gevoel wat ik niet goed kan beschrijven.

Omdat Cheyenne zo’n laag geboortegewicht had moesten we in het ziekenhuis blijven zodat de kinderarts haar bloedsuikergehalte goed in de gaten kon houden. Baby’s met een te laag geboortegewicht noemen ze een dysmatuur en ontwikkelen sneller een te lage bloedsuiker. Dat komt doordat de reserves aan in de lever opgeslagen glucose minder zijn dan bij baby’s met een gemiddeld geboortegewicht en dat is gevaarlijk voor de hersenen.

In mijn volgende blog schrijf ik over mijn eerste nacht als (tiener)moeder, onverwachts nieuws van de kinderarts èn of we daarna nog naar huis mochten.

Veel liefs,